Przy rozpatrywaniu tego, jakie świadczenia przysługują osobie poszkodowanej, należy brać pod uwagę, że w zdecydowanej większości przypadków będziemy mieć do czynienia ze szkodą na osobie. Szkoda na osobie obejmuje uszczerbki wynikające z uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia, pozbawienia życia oraz naruszenia innych dóbr osobistych jednostki. Istotą uszkodzenia ciała w rozumieniu art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego jest naruszenie integralności fizycznej człowieka np. rany, złamania, obrażenia wewnętrzne. A zatem naruszenie to może dotyczyć nie tylko samej powłoki cielesne, ale również tkanek oraz narządów wewnętrznych. Przejawem rozstroju zdrowia jest zaś zakłócenie funkcjonowania poszczególnych organów bez ich widocznego uszkodzenia np. choroba psychiczna nerwica, zatrucie. Oczywiste wydaje się, iż często to samo zdarzenie skutkować jednocześnie uszkodzeniem ciała i rozstrojem zdrowia

Uszczerbek na osobie może obejmować zarówno szkodę majątkową, jak i niemajątkową (krzywdę).

Naprawienie szkody majątkowej na osobie można sprowadzić zasadniczo do dwóch przypadków:

a)     uszkodzenia ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia,

b)     śmierci człowieka

W sytuacji wymienionej w pkt a zakres uprawnień przysługujących poszkodowanemu jest następujący:

- jednorazowe odszkodowanie na pokrycie wszelkich wynikłych z tego powodu

kosztów (art. 444 §1 Kodeksu cywilnego),

-          renta dla wyrównania szkód o charakterze trwałym (art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego)

W przypadku śmierci człowieka można wyróżnić natomiast trzy typy roszczeń zmierzających do naprawienia szkód majątkowych wywołanych śmiercią:

-          roszczenie o rentę (art. 446 § 2 Kodeksu cywilnego)

-          jednorazowe odszkodowanie (art. 446 § 3 Kodeksu cywilnego)

-          zwrot kosztów leczenia i pogrzebu (art. 446 § 1 Kodeksu cywilnego)

Naprawienie szkód niemajątkowych tj. krzywdy może natomiast polegać na:

a)     przyznaniu poszkodowanemu odpowiedniej sumy pieniężnej (art. 445 Kodeksu cywilnego)

b)     zasądzeniu od sprawcy odpowiedniej sumy pieniężnej na rzecz PCK (art. 448 Kodeksu cywilnego).

Poszkodowanym w rozumieniu art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego uprawnionym do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych jest osoba, która doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na skutek zdarzenia, za które odpowiedzialność ponosi inna osoba. Wymienione skutki muszą być bezpośrednim, a nie pośrednim następstwem zdarzenia sprawczego.

Zakres odszkodowania określonego w 444 § 1 Kodeksu cywilnego obejmuje wszelkie wydatki, pod warunkiem że pozostają w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia oraz jeśli są konieczne i celowe.

Roszczenie o rentę zawarte w art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego przysługiwać będzie poszkodowanemu w następujących przypadkach:

-          całkowitej lub częściowej utraty przez niego zdolności do pracy zarobkowej

-          zwiększenia się potrzeb poszkodowanego

-          zmniejszenia się widoków powodzenia na przyszłość poszkodowanego

Każda z wymienionych przesłanek może występować jako samodzielna podstawa do dochodzenia renty, z tym jednak zastrzeżeniem, że musi ona mieć charakter trwały.

Odszkodowania za doznane szkody niemajątkowe (zadośćuczynienia) osoba uprawniona może dochodzić na podstawie art. 445 § 1 Kodeksu cywilnego. Celem zadośćuczynienia jest kompensata doznanej krzywdy niemajątkowej (cierpień fizycznych i psychicznych).